"Not all who wander are lost"

Mijn Reis

Al vanaf jonge leeftijd was ik – van nature – erg nieuwsgierig en verliet ik graag de gebaande
paden om het onbekende te verkennen. Ik was heel graag in bossen, duinen of op het strand
van Scheveningen, waar ik woonde. Daar voelde ik me enorm verbonden met de stilte en de
kracht van de natuur en kwam ik als het ware thuis. Mede door het intens ervaren van
informatie van buitenaf vond ik het heerlijk om op plekken te komen waar ik niet teveel
werd blootgesteld aan deze prikkels. Als ik maar buiten was en kon bewegen!

Op school voelde ik me zeker geen ‘vis in het water’. Ik voelde me gevangen en beperkt in
mijn bewegingsvrijheid, en de lesstof boeide me in de meeste gevallen totaal niet. Ik vond
het erg lastig om me te concentreren en om me met de klasgenoten te verbinden. Ik voelde
me een buitenstaander.

De wereld

Na een aantal scholen ‘bezocht’ te hebben ben ik de wereld ingestapt (of ‘ingeduwd’, zo zou
ik later leren) en heb ik de meest uiteenlopende baantjes gehad. De eerste echte baan was die
van beroepsmilitair bij de Luchtmobiele Brigade. Dit nieuwe ‘elite’ landmacht onderdeel
bleek mensen te zoeken die er wel van hielden om mentaal en fysiek grenzen te verleggen.
Na een beproeving van een half jaar mocht ik eindelijk de felbegeerde rode baret in
ontvangst nemen en dragen. Na mijn aanstelling heb ik nog zes jaren gediend en veel mooie
en grensverleggende activiteiten beleefd zoals duiken, klimmen en parachutespringen, en
kwam ik tijdens oefeningen in vele landen.

Leraar

In de periode dat ik voor defensie werkte ontmoette ik op mijn pad mijn eerste leraar.
Een meditatieleraar die me de waarde van meditatie en het Zen boeddhisme bijbracht maar
ook, keer op keer, het belang benadrukte van psychotherapie en het lezen van
inwijdingssprookjes.

Meditatie is tot op de dag van vandaag een enorm waardevol geschenk voor mij. Ik ontdekte
de rijkdom van meditatie en leerde steeds meer om, in de drukte, de stilte in mijzelf te
bewaren. Het geeft mij ook inzicht in het feit dat ik niet mijn gedachten ben, maar iets dat
veel ruimer en vrijer is. Ik nam deel aan vele retraites, verbleef daarbij in meerdere kloosters
en ontmoette vele inspirerende leraren. Maar er was voor mijn ontwikkeling en ‘thuis
komen’ meer nodig. En dat was, zoals me al eerder op het hart gedrukt was, therapie en
initiaties.

Na het leger kwam de Brandweer op mijn pad (niet voor het eerst echter, ik heb een grote
voorliefde voor vuur en zo heb ik in mijn jeugd nog wel eens het een en ander aangestoken).
Na een zeer uitgebreide selectieprocedure werd ik tot mijn grote vreugde aangenomen. Na
de opleiding tot brandweerman werd ik tijdens een zware opleiding bij de Koninklijke
Marine opgeleid tot brandweerduiker.

Ik heb het als een zeer bijzonder beroep ervaren waarin ik veel heb mogen leren en veel
leuke ervaringen, maar ook zeer tragische incidenten heb meegemaakt. De werkzaamheden
waren zeer uiteenlopend waarbij echter het redden van mens en dier altijd voorop stond.
Daarnaast was de functie van duikinstructeur een extra specialisme, waarbij ik nieuwe
collega’s moest opleiden tot brandweerduiker. Een erg veelzijdig beroep dus!

‘De klop op de deur’

Tijdens deze fase in mijn leven raakte ik echter zonder dat ik er erg in had steeds meer van
mezelf verwijderd. Ik was niet gelukkig, erg zoekend en gaf mezelf steeds meer over aan de
verlokkingen van de wereld om het zo maar te benoemen. Ik was niet wat je noemt een toonbeeld van deugd. Ik leidde een leven
tussen uitersten en bewandelde vele paden. Richting het licht, maar ook het duister.

In 2010 kwam voor mij ‘de klop op de deur’, letterlijk en figuurlijk. Na bijna twaalf jaar als
brandweerman gefunctioneerd te hebben en figuurlijk opgebrand te zijn, zou het niet lang
meer duren voordat ik door het leven dat ik leidde ook letterlijk uitgeblust zou zijn. Een
diepe val, ontredderd, wat nu?!

“Follow your bliss and the Universe will open doors where there were
only walls”

Aan het prille begin van ‘mijn reis’ vond ik deze voor mij uiterst belangrijke quote van Joseph
Campbell. Deze gaf mij de steun en inspiratie dat er meer mogelijk was dan ik op dat moment
kon zien. Later zou ik pas beseffen welke veel beschreven ‘reis’ op dat moment voor mij
aangebroken was.

Ik stond toen voor een keuze, solliciteren en weer iets gaan doen waarin ik me niet thuis zou
voelen, of erop vertrouwen dat het bestaan voor me zou zorgen en ik de tijd kon nemen om
te doen wat voor míj goed was. En ik koos voor het laatste.
Zo leerde ik hoe het bestaan je altijd behulpzaam is, als je het kunt zien en je je er voor open
kunt stellen. Ik leerde dat wanneer er deuren dichtgaan, er ook nieuwe en op dat moment
nog onbekende deuren open gaan. Ook al ben je je daar misschien op het moment zelf nog
niet bewust van.

De mentor 

Op het nieuwe pad dat voor me verscheen werd me de gelegenheid geboden om veel meer over mezelf en ‘het bestaan’ te ontdekken. Tijdens de Primal Rebirth Therapie-opleiding (lichaam georiënteerde psychotherapie) bij het Aumm instituut leerde ik over het ontstaan van de beperkende overtuigingen over mezelf waar ik altijd in had geloofd. En over de overlevingsstrategieën die daardoor in mijn vroege jeugd waren ontstaan.

Overleven

In mijn ontwikkelingsproces werd het me steeds duidelijker hoezeer ik het contact met mijn
lichaam en mijn werkelijke gevoelens en behoeften had verloren en hoelang ik al vanuit mijn
hoofd en op wilskracht (over)leefde. Ik zag ook mijn kwetsuren rondom mijn mannelijkheid,
mijn onzekerheid en de competitie met andere mannen, maar bovenal ook mijn verlangen
naar verbinding met anderen. Het inzicht in mijn ‘levenswijze’ tot dan toe, en het ervaren
van het gemis en de pijn van niet vervulde behoeften, was nog nooit zo groot geweest.

Ik had veel ervaring met niet kwetsbaar durven zijn. Totaal niet in contact met mijn
gevoelens en daarmee met mezelf. Nu weet ik dat me dat niets heeft gebracht dan pijn en
vervreemding van mezelf en anderen. Ik heb veel gedaan, alles om maar niet kwetsbaar te
hoeven zijn. Eigenlijk heel alleen, zonder het echt te beseffen.

Ik begon te begrijpen waar mijn boosheid, frustratie en weerstand vandaan kwamen en
waarvoor nooit veel begrip werd getoond. De ontstaansgeschiedenis van de vele conflicten
die ik vanwege mijn rebelsheid heb gehad. Ik vertrouwde niemand, vond mezelf beter, of
minder en dit maakte dat ik steeds meer een buitenstaander werd.

Kracht, en kwetsbaarheid

Er is een enorme bevrijding ontstaan door steeds meer inzicht te krijgen in het ontstaan van
de negatieve overtuigingen, waar ik lang in geloofd heb. En te beseffen dat ze niets met mij
te maken hebben. Door steeds meer inzicht te krijgen in het kind dat ik vroeger was erken ik
met een volwassener bewustzijn steeds beter wat goed voor me is, en wat niet. De
overlevingsstrategieën zijn niet meer nodig, het ‘pantser’ dat ik vroeger voor bescherming en
uit wantrouwen had opgebouwd, is nog steeds aan het smelten, mijn hart opent zich weer…

Mijn persoonlijke proces was een bij tijd en wijle grensverleggende, harde en eenzame
ontdekkingsreis naar datgene waar ik al zolang naar op zoek was, het natuurlijke en
onbevangen kind in mezelf, mijn essentie. En met de kennis, de kracht en de kwetsbaarheid
van de volwassene in mij stap ik weer de Wereld in om al het geleerde, de kennis en
kwaliteiten waar mijn jarenlange ervaring en leerproces toe hebben geleid, in de
maatschappij in te brengen.

Leven!

Met een steeds voller vertrouwen in mezelf, anderen en de natuurlijke stroom van het leven,
vervolg ik vol verwondering mijn unieke pad. Een pad waarop ik mijn eigenheid, mijn
waarheid en inspiratiekracht bij iedere stap meer en meer kan en mag overbrengen op de
ander.

Vele jaren moest ik er mede doorbrengen, om mijn geest te verliezen, het denken weder te leren, de eenheid te vergeten. Is het niet zo, alsof ik langzaam aan, langs grote omwegen, van een man weder een kind, van een denker weder een kindmens geworden ben?

En toch is deze weg zeer goed geweest, en toch is de vogel in mijn borst niet gestorven. Maar welk een weg was het!. Ik ben door zoveel domheid, door zoveel ondeugd, door zoveel dwaling door zoveel walging en teleurstelling en ellende moeten heengaan, enkel om weer een kind te worden en opnieuw te kunnen beginnen.

Maar het was goed zo, mijn hart zegt er ja op, en mijn ogen lachen erbij. Ik moest de wanhoop doormaken, ik moest zo diep zinken tot de meest dwaze van alle gedachten, tot de gedachte aan zelfmoord, om genade te kunnen ervaren, om weder het “Aum” te kunnen vernemen, om weder heerlijk te kunnen slapen en verkwikt te kunnen ontwaken. Ik moest een dwaas worden, om Atman weder in mijn binnenste te vinden.

” Waarheen kan deze weg mij nog voeren? Hij moge lopen, zo hij wil, ik zal hem gaan ”

Hermann Hesse | Siddhartha –

"When setting out on a journey, do not seek advice from those who have never left home"

Sluit Menu
error: Content is protected !!